อามีเอล*

ผมเป็นดอกไม้ในกระถางเล็กๆ

ที่อยู่ถัดจากโหลปลาทองไปไม่กี่คืบ

.

.

มองดูเธอหลับบนโซฟาจากตรงนี้

ตอนเย็นๆ ทุกวัน

.

.

ผมไม่รู้ว่า โลกภายนอกเป็นอย่างไร

เพราะผมเกิดที่นี่ ตรงนี้ และเติบโตมาในทุกๆ วัน

.

.

ผมจึงสงสัยไปว่า

เธอเหนื่อยมากหรือ..

ตกเย็นทีไร เธอก็เอาแต่นอน..

นอน..

แล้วก็นอน...

.

.

หากวันใดเธอเหนื่อยมากจัด

เธอก็จะลืมรดน้ำผม

.

.

คงรู้สภาพผมนะ

.

.

จริงๆ ผมก็อยากมีขาเหมือนกับเธอ

จะได้เดินไปรดน้ำตัวเองได้

ไม่ลำบากหล่อน

.

.

แต่จะเป็นไปได้ไงกับ..

ดอกไม้ดอกเล็กๆ ที่มีอายุไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนร้อยของเธอ

.

.

พอเธอหลับ

ผมก็ได้แต่มอง

มอง..

มอง...

.

.

.

มันคงเป็นความสุขเพียงอย่างเดียวของผม

.

.

.

แล้วผมคงไม่ขออะไรมากไปกว่า

น้ำซักครึ่งแก้วที่ใช้รด

กับที่ ระหว่างผมกับเธอ ทุกๆ เย็น

.

.

.

ช่วยไม่ได้

ก็ผมเป็นแค่ดอกไม้ในกระถางเล็กๆ

ที่อยู่ถัดจากโหลปลาทองไปไม่กี่คืบ