..ใครคนหนึ่ง เรียกมันว่า ฤดูแห่งความรัก
สำหรับชั้นไม่ว่ามันจะผ่านมายี่สิบสองรอบ ก็ยังคงเป็นฤดูไร้รักอยู่ดี...
"หนาวๆๆๆ ทำไมข้างนอกมันหนาวอย่างนี้เนี่ยย!" หญิงสาวตัวเล็กบ่นเบาๆ พอที่จะให้อากาศกลายเป็นไอ
แต่เมื่อมองไปรอบๆ ผู้คนทีเดินผ่านไปมา กลับไม่มีใครเป็นเช่นเธอ
พูดถึงแขกที่มาเยือนที่นี่ คงไม่มีใครปฏิเสธถึงความหนาวตลอดปีได้
และเธอเอง ก็เช่นกัน...
"ทีหลังนะ จะออกมาซื้อของ ไม่ต้องชวนมาด้วย!" เธอหันไปว่าคนที่เดินตามหลังต้อยๆ
"ครับ" ว่าแล้วก็ถอดผ้าพันคอมาพันที่คอขาวเล็กๆ
หญิงสาวหน้าแดงด้วยอากาศบ่นนิดๆ ก่อน "..... ขอบใจ"
ชายหนุ่มยิ้มรับและโอบกอดร่างเล็กเดินไปด้วยกัน
เขาไม่รู้สึกรู้สากับคำบ่นต่างๆ นานาหรอก แค่เจ้าตัวเล็กอุตส่าห์เดินทางมาฉลองวันเกิดเกือบในที่ที่อยู่อีกซีกโลกก็มากพอแล้ว
"ที่นี่หนาวตลอดปีเลยเหรอเนี่ย ขืนให้มาอยู่ที่นี่กับนายชั้นคงกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งเข้าสักวัน"
ด้วยคำพูดทิ้งท้ายไว้ แม้ไม่คิดอะไร
แต่ก็ทำให้ร่างสูงที่เป็นผู้ฟังนิ่งไปสักครู่
"โอ้วว สวรรค์... ไม่คิดเลยว่าจะอยู่ใกล้แค่เตาผิง"
เมื่อตกลงกันว่าให้ร่างสูงเปลี่ยนฐานะเป็นพ่อครัว หล่อนก็นอนนิ่งใกล้เตาผิงราวกับกลัวไอหนาวจับใจ ...เหม่อมองออกไปที่ท้องฟ้าหม่นๆ ใกล้เต็มทีที่ลูกกลมๆ ขาวๆ จะตกลงมา
"เข้าใจละ ว่าทำไมตานั่นถึงนิสัยเป็นน้ำแข็งอย่างนี้ เฮ้อๆ นอนดีกว่า"
"เสร็จแล้ว" เขาบีบจมูกเจ้าตัวเล็กด้วยมือเย็นๆ หล่อนงัวเงียนิดหน่อยก่อนลุกขึ้น
"ว้าววว น่ากินสุดๆๆๆ กินละนะ" ก่อนจัดการกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง ท่ามกลางสายตาหนึ่งคู่ที่มองอย่างอึ้งๆ
"ตัวเล็กแค่เนี้ย กินจุชะมัด"
"ช่วยไม่ได้ วันอื่นไม่เป็นหรอก แต่วันนี้มันพิเศษ"
ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีก่อนกล่าว
"ไม่มีนะ ของขวัญน่ะ"
หล่อนเชยคางขึ้นนิดหน่อย มองตาชายหนุ่มหาความจริง แต่ความเรียบนิ่งของสีหน้า บอกอะไรเธอไม่ได้
..ก้มหน้าพยายามไม่ให้เปื้อนความเศร้า
"ทำไมล่ะ?"
"ไม่ทำไม แค่บอกว่าไม่มี"
....จากบทสนทนางอแงปนเอาแต่ใจที่มีมาตลอดทั้งวัน กลายเป็นความเงียบ เหงา เศร้าและหิมะที่ตกอยู่เบื้องนอก
....ภายในห้องนอน.. อากาศเริ่มเย็นมากขึ้น มากขึ้นไปอีกด้วยใจที่หนาวเหน็บจวนจะเป็นน้ำแข็ง
"เข้าไปนะ" เสียงทุ้มถือวิสาสะเข้าห้องก่อนคำอนุญาต
"เข้ามาทำไม?"
"มีธุระจะคุยด้วย"
"ชั้นง่วง นายไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่ง ..ก่อนชั้นกลับ ค่อยคุยก็ได้"
"ไม่นานนักหรอก" แล้วประตูห้องก็ถูกปิดสนิท
หญิงสาวทำหน้าสงสัยนิดหน่อยกับแหวนเงินประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่อยู่บนมือร่างสูง
"เนื่องในโอกาสอะไรไม่ทราบ.." เธอยังคงข่มน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน้อยใจ "..ไม่มีสักหน่อย ของขวัญวันเกิด" และย้ำข้อความให้เขารู้
"แน่นอน ไม่ใช่ของขวัญวันเกิด"
"หึ.. จะถามว่ามันสวยมั้ยจะได้เอาไปให้คนอื่นล่ะสิ"
...เขาโน้มศีรษะก้มลงมาจนชิดแก้มขาวๆ เมื่อเธอปัดป้องด้วยการหันหน้าออก เป้าหมายถึงเปลี่ยนไปที่ริมฝีปากที่อุ่นกว่าส่วนไหน ผิดจากครั้งที่แล้วๆ มา จากความอ่อนโยนและอบอุ่น กลายเป็นความร้อนเร่าจนแทบจะละลาย แม้จะพยายามรวบรวมแรงที่เหลือผลักออก แต่เมื่อเทียบแรงของร่างสูง หล่อนก็เป็นเพียงลูกไก่ตัวเล็กๆ เท่านั้น เขาให้อากาศหายใจเพียงช่วงหนึ่งก่อนประกบริมฝีปากนุ่มๆ อีกครั้ง และไล่ต่ำลงถึงต้นคอขาวๆ แม้นใจหนึ่งอยากปฏิเสธด้วยแรงทั้งหมด แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหนๆ ชายหนุ่มแนบริมฝีปากตรงหัวใจ นิ่ง และเนิ่นนาน เสียงหัวใจที่กำลังเต้นรัว คงจะได้ยินใช่ไหม.... เมื่อแรงดิ้นนิ่งไป เขาเงยหน้ามองใบหน้าอาบน้ำตาของหญิงสาว ก่อนสวมกอดพร้อมขอโทษ
"ชั้นไม่มีปัญญาปฏิเสธนายหรอกนะ" แม้ไม่มีเสียงสะอื้น น้ำยังไหลไม่หยุดนิ่ง
"ขอโทษ.."
..จับมือเรียวสวยขึ้นมาใส่แหวนที่นิ้วก้อย จูบมันเบาๆ เชยคางเล็ก เช็ดน้ำตา และลุกจะก้าวเดิน พร้อมออกจากห้อง แต่มือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบจับข้อมือไว้ ใช้มืออีกข้างดึงมือใหญ่มาแนบหน้า
"อย่าทำแบบนี้ สงสาร ..หัวใจชั้นบ้าง หัวใจที่ไร้นายมาแนบกายแบบนี้ ชั้นอยู่ที่ไทยได้คนเดียว เพราะฤดูหนาวมันยังอบอวนด้วยแสงแดด.. อย่าทำแบบนี้ อย่าทำแบบนี้"
"รักผมบ้างหรือเปล่า?" เจ้าของสายตาสีน้ำตาลเข้มจ้องไม่ลดละ
"รักสิ รัก แต่รักไป... ก็..." เขาตรงสวมกอดหญิงสาว
"ฤดูหนาวที่นี่ ยิ่งหนาวกว่าวันนี้หลายเท่า ไม่เห็นใจกันบ้างเหรอ?" มือข้างหนึ่งลูบศีรษะเล็กด้วยความอ่อนโยน ...เธอกอดตอบไม่ขัดขืน
"ทำไม ถึงใช้คำว่า ฤดูหนาวเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ความหนาวมันต่างกันนะ.."
"แต่... แต่ละคนที่อยู่ ไม่ว่าฟากนี้ที่หนาวเหน็บ หรืออีกซีกนึงโน่นที่อุ่นจากไอแดด ต่างก็หนาวใจเหมือนกันไม่ใช่เหรอ....."
..หิมะยังคงโปรยปรายอยู่ด้านนอก ความเย็นจากลมหนาวค่อยๆ แทะหน้าต่างกระจกมาทีละน้อย ทีละน้อย
..ร่างสูงสวมกอดหญิงสาวแนบแน่น ปัดเป่าลมหนาวออกจากร่างกายพร้อมเสื้อผ้าที่ห่อหุ้ม
ร่างกายที่หนาวเหน็บถูกรดด้วยไออุ่นจากลมหายใจของกันละกันครั้งแล้วครั้งเล่าจนอุ่น
แม้จะไม่อบอุ่นเท่าใจทั้งสองดวงในตอนนี้ ...
..ใครคนหนึ่ง เรียกมันว่า ฤดูแห่งความรัก
สำหรับชั้นถึงมันจะผ่านมายี่สิบสองรอบแล้ว
ชั้นก็คงเรียกมันได้แค่ ฤดูที่รักกำลังจะผลิบาน ..เท่านั้นในตอนนี้..
