อามีเอล*

ชั้นถูกวางไว้ ในที่ที่ลับตาคนที่สุด
แม้ว่าจะนึกไปถึงเมื่อก่อน ที่เขาหยิบชั้นขึ้นมาเขียนทุกวัน
แต่ชั้นไม่มีหัวใจให้เจ็บปวด

เมื่อวันเกิดเขาเดินทางมาครบรอบ ใช่! วันเกิดของชั้นด้วย
เขาหยิบชั้นออกมาจากลิ้นชัก
แล้วบรรจงอ่านอักษรที่เขาได้บันทึกบนตัวชั้นทีละหน้า ละหน้า
ชั้นเห็นเขายิ้ม หัวเราะ และคิ้วขมวดกันบางครั้ง
แล้วปากกาที่เคยขูดขีดบนตัวชั้น ก็ถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง
แม้จะรู้สึกจั๊กจี้เบาๆ ที่เขาออกแรงกดปากกาทับ ดังเช่นปรารถนา
แต่ชั้นไม่มีหัวใจให้เป็นสุข

เขาเขียน ชั้นอ่าน
"พอมาอ่านอีกที ชั้นรู้สึกว่าชั้นโตขึ้นเยอะ ทั้งร่างกาย จิตใจ และความรู้สึก"
เขาเคาะปากกาลงบนโต๊ะสองสามครั้ง
"ชั้นเลิกเถียงให้แด่ความน่าเถียง และเลิกพูดแด่ความอยากพูด"
ภาษายากๆ ของเขาที่คนอื่นไม่เข้าใจ ชั้นกลับละเมียดละไมที่จะอ่าน
"ซึ่งชั้นได้เรียนรู้ว่า โลกใบนี้กำลังหมุนอยู่ ชั้นเป็นเพียงผู้ติดสอยห้อยตาม..
ถึงอย่างนั้น ชั้นก็ไม่สามารถหยุดหมุนตามโลกได้..
และชั้นกำลังเหนื่อยกับการเดินถอยหลัง บนโลกที่คล้ายจะเป็นที่รักนี้
สิ่งที่คาดว่าจะกระทำคือ การบิดเบือนโลกที่โหดร้าย ให้น่าอยู่ขึ้นมานิดหน่อย"
เขาเปลี่ยนไปใช้ดินสอแท่งที่ชั้นไม่รู้จัก
"ชั้นยังร้องไห้เหมือนเดิม..
หัวเราะเหมือนเดิม..
ทิ่มแทงตัวเองด้วยอดีตที่เจ็บปวด และรักษาตัวเองด้วยอดีตที่สุขสม"
เขาหัวเราะ หึๆ ก่อนจะเขียนประโยคสุดท้าย ในหน้าว่างสุดท้ายบนตัวชั้น
"เอาเป็นว่า ชั้นยังไม่โตขึ้นดีกว่านะ ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง..
และตราบใดที่หัวใจยังอยู่ที่เดิมของมัน ชั้นยังคงเป็นเด็ก เล็ก
และบอบบางต่อสิ่งแวดล้อมอันเลวร้ายเช่นดังเดิมเหมือนกัน"
เขาปิด และวางตัวชั้นบนโต๊ะ และหยิบใครบางคนที่ชั้นไม่รู้จักขึ้นมาเขียน
แม้ชั้นจะไม่มีหัวใจ และไร้ความรู้สึกอย่างไร
ทุกครั้งที่เขาบรรจงความรู้สึกมาขีดเขียน
มันก็สอนให้สมุดบันทึกเล่มเล็กอย่างชั้นรู้จักที่จะถวิลหากาลเวลาที่ผู้บันทึกมิสามารถย้อนกลับมาได้
ด้านหลังตัวชั้น สีหมึกที่เจืองจาง
"P.S. บันทึกไป อดีตก็มิได้หวนคืนกลับมา ชั้นรู้ .. by tt.amaie"

* 16/11/05-06 Diary เล่มสุดท้ายที่ไม่ได้เขียนแบบ Diary Line .