อามีเอล*

ผู้ช่วยเหลือชีวิตคน

ชั้นรู้ว่างานมันหนักหนาสำหรับคนอายุยังน้อยอย่างคุณ

ก็ผู้ชายวัยเดียวกับคุณ

เขายังเรียนอย่างสนุกกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย

ยังสนุกกับการสังสรรค์กับพ้องเพื่อนอยู่เลย

แต่คุณได้ลงมือทำงานจริงจังมาปีกว่าๆ ได้แล้ว

ชั้นไม่ถามคุณหรอก เหนื่อยหรือเปล่า ?

เพราะหน้าตา ท่าทาง อ้อมกอด ที่บ่งบอกว่าเหนื่อยแสนเหนื่อย

คำพูดที่คุณพูดทั้งน้ำตา

ชั้นไม่อยากตอบ ไม่ใช่ว่าชั้นเพิกเฉยต่อคำถามหรอกนะ

คุณก็รู้และสำนึกดีอยู่แก่ใจ

ว่า การเป็นหมอ แม้ว่าไม่ได้สวมเสื้อกาวน์

แม้ว่าคุณจะสวมเพียงกางเกงยีนส์สีจางๆ

คุณก็ยังเป็น ผู้ช่วยเหลือชีวิตคน อยู่ดี

ชั้นคงได้แต่ทำหน้าเศร้าไปพร้อมๆ กับคุณ

และในใจก็ตะโกนถามคุณดังๆ ว่า

คุณจำความฝัน วันที่คุณรู้ว่าตัวเองอยากเป็นหมอได้มั้ย ?

มันวิเศษแค่ไหนกันนะ ..

แต่ชั้นเห็นน้ำตาที่เหนื่อยล้าของคุณ.. ชั้นไม่กล้า

ชั้นอยากถามคุณต่ออีกว่า

คุณจำวันที่ความฝันของคุณเป็นจริงได้มั้ย

วันที่คุณได้รับกระดาษใบหนึ่งซึ่งบรรจุความฝันของคุณไว้เต็ม

รอวันที่คุณจะเอามันออกมาใช้น่ะ ..

แต่ร่างกายที่สั่นระริก ของคุณ .. ทำให้ชั้นไม่กล้า

แม้แต่จะเอ่ยคำว่า ไม่เป็นไรหรอก

คุณยังคงนั่งก้มหน้าบนมือทั้งสองข้างที่กำไว้แน่น

ชั้นก็ทำได้แค่จับมือทั้งสองข้างนั้น

แล้วพูดเบาๆ จนแทบไม่รู้ว่าคุณได้ยินมันหรือเปล่า

ชั้นยอมรับว่าตัวเองไม่มีความฝัน

แล้วทิ้งตัวเองให้อยู่บนเส้นของความเป็นจริง

คุณเงยหน้ามองชั้นสักครู่ แล้วทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร ชั้นไม่ว่าหรอก

สมมติวงกลมสองวง มาซ้อนกัน ไม่เต็มวง

วงหนึ่งเรียกว่า เซตแห่งความฝัน

ที่ภายในมีทั้ง ความฝันของเด็ก ของผู้ใหญ่

ของคนพิการ หรือแม้แต่ของคนที่กำลังจะตาย

วงที่สองเป็นวง ของ เซตแห่งความจริง

ที่ภายในมีทั้งความเจ็บปวด การยอมรับความจริง

หน้าที่ที่ต้องทำ อะไรอีกมากมาย

.............

คุณทำหน้างงนิดหน่อย ที่จะต้องรื้อฟื้นบทเรียนตอน ม. 4 มาคิด

แต่มันก็ทำให้คุณตั้งใจฟังชั้นมากขึ้น

ชั้นอยู่บนส่วนที่เป็น เซตแห่งความจริง ยังไม่มีความฝันใดๆ เป็นรูปเป็นร่าง

คนอีกจำหนึ่ง อยู่ในเซตแห่งความฝัน ลืมโลกแห่งความเป็นจริง

แต่คุณ .. คุณอยู่ตรงที่มันอินเตอร์เซคกัน ..

คุณได้ทำความฝันให้เป็นจริง แล้วยืนอยู่บนโลกแห่งความจริงบนความฝันของตัวเอง

ทำไมคุณถึงละเลยมันซะละ ??

คุณมองหน้าชั้น คุณเตรียมอ้าปากจะบอกว่า ผมเหนื่อย

แต่ชั้นใช้นิ้วแตะบนริมฝีปากคุณเบาๆ

-------------------------------

แสงแดดอ่อนๆ ส่องเข้าตา

ตึกเริ่มมองเห็นเป็นรูปร่าง

และทุกๆ อย่างยังคงดำเนินไปเช่นเดิม