อามีเอล*

คุณน้าคะ ความรักคืออะไรเหยอ ?

เสียงเด็กน้อยผู้หญิงใส่ชุดคนไข้คนนึง วัยกำลังชอบพูด หันมาถามผม

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่วาดรูปหัวใจลงบนกระดาษทิชชู่

ก่อนจะพับมันเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ

แล้วยื่นให้กับเธอ

อะไรเหยอคะ ??

ผมก็ยังไม่ได้ตอบอะไรใดๆ กลับไป

เธอใช้มือเล็กคลี่กระดาษทิชชู่ แล้วเพ่งมองไปยังรอยดินสอ

หัวใจ ว้าวว หัวใจสวยจัง เก่งจังค่ะ คุณน้า สอนหนูหน่อย ๆๆ หนูอยากวาดเป็นอ่ะ

ผมมองกองเอกสาร ฟิล์มเอ็กซเรย์บนโต๊ะ แล้วส่ายหน้า

นะคะ หนูอยากวาดเป็นๆๆๆ โตขึ้นหนูจะเป็นคนวาดภาพแจกเพื่อนล่ะ อิอิ

ผมถอนหายใจ ใช้มือจับดินสอยัดใส่มือขวาของเธอ

ลากบนกระดาษเอกสาร จนเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆ

ว้าวววๆๆ เอาอีกๆๆ สวยๆ หนูอยากวาดเองเป็น

ผมปล่อยให้เธอเล่นกับกระดาษและดินสอเพียงคนเดียว

จนผู้หญิงอายุกลางคนมารับเธอไป

ไปก่อนนะคะ คุณน้า หนูจะมาใหม่

ทุกครั้งที่เธอมาให้ผมสอนให้วาดรูปหัวใจ

ผมจะบอกว่า ผมวาดไม่สวยหรอก

หล่อนก็จะงอแง บอกว่าผมวาดสวยแล้ว สวยที่สุด

แล้วเธอก็วาดได้แต่หัวใจดวงโตเบี้ยวๆ แล้วก็บอกว่า

ของหนูสวยกว่า อิอิ แล้วยิ้มอย่างได้ชัยชนะ

ผมอยากจะเถียง แต่กับเด็กนี่ ขืนเถียงไปได้ร้องไห้ใหญ่แน่

แล้วก็ปล่อยให้เธอสนุกับการวาดรูปแบบเดิมซ้ำๆ

วันหนึ่ง เธอลุกมาหาผมไม่ได้

ผมจึงต้องไปหาเธอที่เตียง

เธอยิ้ม แล้วถามผมอีกครั้งว่า ความรักคือหัวใจดวงใหญ่ๆ ใช่มั้ยคะ ?

ไม่รู้สิฮะ ผมไม่ได้หาคำตอบนั่น

รู้แต่เพียงว่าน้ำตาของผมไหลไม่หยุด

หนูเลยวาดให้มันโตๆ เบี้ยวๆ งายยย จะได้ใส่ความรักได้เยอะ ๆ

...........

.....

กระดาษรูปหัวใจที่ยัยเด็กน้อยตัวแสบนั่น

ผมโมโหตัวเองที่ไม่ได้ให้คำตอบอะไรกับเธอเลย..

จนกระทั่งเจ้าของร่าง ได้ทิ้งร่างไว้ แล้วหายไปอย่างไม่กลับมา ..

อีกแล้ว

ผมยืนอยู่หน้าร่างไร้วิญญาณ

เช็ดน้ำตา

แล้วส่งกระดาษนั่นลงบนร่างเธอ

ความรัก ..

ความรัก คือการมองรูปหัวใจทุกดวงเป็นรูปที่สวย แม้มันจะเบี้ยว แม้มันจะ... แม้มัน .. ฮือ ..

...............

............................