อามีเอล*

คือ ที่ชั้นเขียน จม. มาน่ะ

เพราะคิดว่า มันคงส่งไปไม่ถึงเธอแน่

ชั้นเลยเขียนมันขึ้นมา

ฟังนะ...

เมื่อก่อนอ่ะ

ชั้นเคยสัญญากับเธอ ใช่มั้ย ?

ทุกครั้งที่สัญญา

ชั้นจะบอกว่า สัญญาค่ะ

เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับเธอ

อย่างที่เธอต้องการ

สัญญาจ้า

อื้ม .. สัญญา ๆ

และ สัญญา

รู้มั้ย ว่ามันผูดมัด

การกระทำหลาย ๆ ที่ชั้นอยากทำเอาไว้

พอชั้นผิดสัญญากับเธอ

เธอเสียใจ

เธอบอกว่า ทำไมชั้นถึงทำไม่ได้

ทำไม และ ทำไม

ขอโทษไว้ ณ ที่นี่แล้วกันนะ

ชั้นตอบเธอไม่ได้อ่ะ

แล้วก็จะไม่หาคำตอบให้เธอหรอก

แต่ชั้นจะถามเธอกลับบ้างว่า ..

ทำไมถึงต้องให้ชั้นสัญญาด้วย ?

เพราะ ...

ชั้นจำได้เกือบจะทุกครั้ง

ว่าเธอจะพูดคำว่า สัญญานะ ?

โดยชั้นไม่เคยเริ่มต้นก่อนเลย

หรือ เธอเชื่อใจ

ข้อผูกมัดที่เกิดจากการเอ่ยปากบอก

มากกว่า ที่เกิดจากความรู้สึกจริงๆ

ช่างเถอะ

มันอาจจะเป็นเพราะ

เธอรู้สึกว่า การพูดให้สัญญา มันมีน้ำหนักกว่าการเข้าใจกันก็เป็นได้

แต่ถึงอย่างนั้น

ค่าของมัน ก็ไม่ต่างกัน

คำพูดว่าสัญญา

นิ้วก้อยที่เกี่ยวกัน

หรือ อ้อมกอดที่ผูกมัด

การแสดงออกต่างๆ นั้น

ไม่ได้ทำให้ความน่าจะเป็นจริง ของข้อสัญญานั้น เพิ่มมากขึ้นเลย

ชั้นเลยอยากบอกเธอ

ว่าต่อไปนี้ชั้นจะเลิกให้คำสัญญาแล้วนะ

เพราะชั้นคิดว่า ...

เก็บคำพูดนั้นไว้ดีกว่า ที่รักษาคำพูดนั้นไว้ ไม่ได้

เข้าใจมั้ย ?

.........

ไม่เข้าใจล่ะซี ..

เฮ้อ...

คือก่อนอื่นน่ะ

เธอต้องแยกให้ออกว่า

เก็บคำพูดไว้

กับ

รักษาคำพูด

มันต่างกัน

ปล. จดหมายนี้ คงจะเป็น จม. ฉบับสุดท้ายที่จะส่งให้เธอแล้วล่ะ

เพราะว่า

ตามที่สาบานไว้ ถ้าชั้นไม่รักษาสัญญา

ชั้นจะโดนฟ้าผ่าตาย

ไม่รู้แฮะ ว่าฟ้ามันจะผ่าเมื่อไหร่เหมือนกัน

แต่อยากให้เธอรู้ไว้ว่า...............

ชั้นไม่เคยกลัวฟ้าผ่า

เท่ากับ กลัวเธอเสียใจ ที่ผิดสัญญา

ซักครั้งเลย

..................

.......................................

----------------------------------------------

ปล. แรงบรรดาลใจจากคำพูด

ผู้สมัครประธานนักเรียนเบอร์ 6

ขอให้ได้เป็นแล้วกันนะ ...