มืดที่สุดจึงจะเห็นแสงสว่าง
posted on 12 May 2006 02:07 by amaie in Conner-Eyesเที่ยงคืน สองนาที ที่นี่
ผมกำลังนอนมองท้องฟ้าที่สีดำมืดมิด
จนเผลอคิดไปว่า
มันเป็นของผมคนเดียว
แม้จะไม่มีเมฆบดบังแสง
แต่จากที่นี่ กี่คืนๆ ก็มองไม่เห็นดวงดาวอยู่ดี
นักท่องเที่ยวเรียกอาณาเขตที่ผมยืนอยู่ว่า
"ดินแดนแห่งความมืดมิด"
มันเป็นชื่อเรียกที่ดูลึกลับสำหรับผมมาก
เพราะผมเป็นเพียงนักท่องเที่ยว
ที่หลงเข้ามา ณ ดินแดนแห่งความมืดมิดแห่งนี้
เมื่อก่อน
ผมเคยเกลียดและหวาดกลัวกับความมืด
ทุรนทุรายหาทางออกเพื่อจะพบกับแสงสว่าง
จนกระทั่งมีวันหนึ่งที่คิดว่า ต้องเผชิญหน้ากับมันสักที
แม้จะต้องกลบความกลัวที่มีอยู่ในใจให้ลึกแค่ไหนก็ตาม
ผมเลยเดินทางข้ามเส้นเวลาโลกมายังดินแดนแห่งนี้
ดินแดนที่ถูกความมืดมิดกลืนกินในยามค่ำคืน
หากคุณอยากสัมผัสดินแดนแห่งนี้
ว่าเป็นอย่างไร
ผมแนะนำให้ปิดตาทั้งสองข้างภายในความมืด
.............
................
นั่นแหละครับ ท้องฟ้าที่คุณจะเห็นอย่างที่ผมเห็นตอนนี้ ..
ผมนอนมองท้องฟ้าจากตรงนี้มาหลายคืนแล้ว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่โรคกลัวความมืดนั้นหายไป
มันอาจจะค่อยๆ จางไปหาย
หรือหายวับไปเลยก็ได้
.................
.............
แต่ที่แน่ๆ ความรู้สึกของผมตอนนี้
เหลือเพียงแต่ความหลงใหลในความลึกลับ
.....................
..........
ในท้องฟ้าสีดำสนิท
ที่มีประกายแสงสว่างเล็ก ๆ
ที่ไม่รู้ว่าใช่แสงของดวงดาวหรือเปล่า..
เท่านั้นเอง
ผมว่า
สำหรับผม คุณค่าของแสงสว่างไม่ได้มาจากดวงอาทิตย์
แต่มาจาก
ความมืดมากกว่า *
มืดที่สุด จึงจะเห็น แสงสว่าง
ถ้าพึ่งเข้ามาอ่านเป็นentryแรกนี่ฉันท่าจะคิดว่าคุณเป็นนักเขียน ชอบจริงๆ

ถ้าไม่รู้จัก สิ่งหนึ่ง
ก็จะไม่มีทางเห็นในอีกสิ่งหนึ่ง ...
เช่นกัน
#1 By 「 Self + SenSe 」 on 2006-05-12 02:16