ลาก่อนเดือนเมษา *
posted on 22 Apr 2006 22:15 by amaie in Feelin-Downเมื่อก่อนนี้ ชั้นเฝ้าแต่ถามตัวเองว่า
ที่แห่งใด เรียกว่า สวรรค์
.................
และถามตัวเองทุกๆ วันที่ตื่นขึ้นมา
ว่า ที่ๆ ชั้นจะลืมตาจะกลายเป็นสวรรค์ซักวันหนึ่งไหม
ไม่นานนัก
ชั้นก็รู้ตัวว่าสวรรค์ไม่ใช่สวรรค์
และก็อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่ชั้นคิด
วันที่18 เมษา เวลาประมาณบ่ายสอง
ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาอยู่ด้านนอกห้างสรรพสินค้า
ชั้นกำลังเลือกซื้อของขวัญวันเกิดของหลานสาว
ที่พึ่งลืมตาดูโลกได้สองวัน
จากนั้น...
เผลอหลับไป ?
เผลอสลบไป ?
เผลอไม่ได้สติไป ?
สักอย่างในนี้แหละ
ทำให้ร่างของชั้นต้องมานอนแผ่บนเตียงผู้ป่วย
ในโรงพยาบาลชื่อดัง
กับชายร่างสูงสองคนที่มีสีหน้ากังวลยิ่งนัก
"เบนซ์เป็น .. อะไรไปเนอะ ?"
ชายร่างสูงกว่าใส่เสื้อกาวน์ยิ้มให้ชั้นเบาๆ
แต่มันเหมือนกับว่ามันจะเป็นการยกมุมปากทั้งสองขึ้นมาเฉยๆ เท่านั้น
"ปะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน"
ชายหนุ่มอีกคนกล่าวเรียบๆ ออกมาซะก่อน
....................
จริงๆ แล้วชั้นโตมาในโรงพยาบาล
พ่อเป็นผู้ช่วยแพทย์ แม่เป็นพยาบาล
พี่ชายเป็นจิตแพทย์ และพี่สาวเป็นเภสัช
..............
ไม่น่าแปลกเท่าไรนักที่จะชอบกลิ่นโรงพยาบาลแบบนี้
"อยากนอนต่ออ่า ไม่ได้นอนโรงบาลนานแล้ว"
คาดว่าคำพูดของชั้นจะไม่ทำให้ชายทั้งสองกังวลใจไปมากกว่าเดิม
เพียงแต่พี่ชายในร่างคุณหมอพูดออกมาเบาๆ
"แปลกคน .. เอาเถอะ งั้นเดี๋ยวพี่เลิกงานจะมารับ "
ก่อนที่จะส่งสายตาให้ชายอีกคนเดินตามออกไป
.....................................
ความรู้สึกที่กล้าๆ กลัวๆ นั้น
ทำให้ไม่กล้าถามไปตรงๆ ว่า ชั้นเป็นอะไรกันแน่
แต่.. โรคที่ชั้นเป็น ต้องเจาะเลือดไปตรวจ....
แผลเล็กๆ ที่แขนซ้ายบอกชั้น..
ขณะที่นั่งวีออสสีดำกลับบ้าน
ชายหนุ่มที่เคยร่าเริงกลับทำหน้าตาเหมือนกำลังคิดอะไรไม่ตกซักอย่าง
บางครั้งก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
จนชั้นคิดไปว่า
ผู้ชายจะแสดงอารมณ์ทางสีหน้ามากกว่าคำพูดซะอีก
" ไปทำไรที่เดอะมอลล์ ?"
ชั้นสะดุงเล็กๆ ให้กับคำถามนั้น
มันเป็นคำถามที่ไม่น่าจะใช่คำถามของผู้เป็นพี่ชายเลยนะ..
"ไปซื้อของอ่ะดิ ถามไรแปลกๆ"
จากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากปากชายคนนี้อีกเลยจนกระทั่งถึงบ้าน
.....................
นอกหน้าต่างบานใหญ่
วันที่ชั้นถามตัวเองหลายๆ รอบ...
" ที่แห่งใด เรียกว่า สวรรค์ "
ราวกับว่า รู้ตัวเอง ว่าเข้าใกล้มันเต็มทีแล้ว
เสียงทุ้มๆ ของคนข้างห้องทะลุผ่านผนังปูนบางๆ
ปกติเสียงนั้นจะไม่ดังและชัดเจนเท่าวันนี้
ราวกับพระเจ้ากำลังอยากให้ชั้นรับรู้อะไรบางสิ่ง
"แม่ครับ ผลเลือดน้องจะออกวันที่ 20 น้องเคยมีอาการอะไรให้เห็นบางมั้ย ?"
คาดว่าฝ่ายที่สนทนาอยู่จะบอกอาการของชั้น
... หน้ามืดบ่อย เหนื่อยง่าย เลือดออกง่าย .......
ซึ่งมันเป็นอาการปกติ.. หนิ
..................
เสียงทุ้มๆ สุดท้ายก่อนจะวางสายเพียงประโยคเดียว
... ประโยคเดียว ...
ทำให้ชั้นนอนไม่หลับทั้งคืน ..
ราวกับเกรงว่า พรุ่งนี้ที่ๆ ชั้นจะตาตื่นจะไม่ใช่บนเตียงนอน
มันอาจจะเป็นที่อื่นที่ชั้นเฝ้าถามตลอด
"แม่ครับ ทำใจไว้บ้างนะ"
คืนนั้น ชั้นถามตัวเองพันๆ ครั้ง
ว่า สวรรค์ คือ ที่แห่งใด
จะมีเพื่อนๆ มั้ย
จะมีป๊า กับ ม๊า มั้ย
จะมีอินเตอร์เนทให้เล่นมั้ย
จะมีน้องหมีให้กอดมั้ย
แล้วก็ด่าตัวเอง.......
ว่าเป็นลูกหลานหมอซะเปล่า กลัวอะไรแค่ผลตรวจเลือด
อย่างน้อย ชั้นก็ไม่เป็นเอดส์ละวะ
..................
แต่... ชั้นก็ยังต้องคิด
สวรรค์จะสวยมั้ย........
วันที่ 20วันที่ถูกแฟนชั้นปลุกขึ้นมาตักบาตร
ชั้นถามคำถามที่เคยถามบ่อยๆ
"นี่ คนเราตายแล้วไปไหนอ่ะ ?"
............................
พี่ต้าสไม่ยิ้มเหมือนเคย
.................................
ทั้งๆ ที่น่าจะตอบว่า "ไปสวรรค์" ..
"กลิ่นโรงพยาบาลทำให้ผู้ป่วยกดดัน"
คุณหมอท่านนึงเคยกล่าวไว้กับชั้น
" เบนซ์ชอบอ่ะ " ชั้นตอบไปแบบนี้ทันที
แต่.. พอชั้นต้องมาเป็น "ผู้ป่วย" มันไม่ใช่..
วันนั้นชั้นจำคำพูดอะไรไม่ค่อยได้เลย
จำได้แต่ความรู้สึกตัวเอง
ที่หวาดกลัว ลึกๆ ก็นึกปลอบใจตัวเอง
อย่างมากก็แค่.. ความดันต่ำ
.....................
อ่อ.. จำได้อยู่คำนึง
หมอที่แก่กว่าพี่ชายชั้นพูด
เอ...
ว่า... อะไร นะ ...
จำได้ว่า พอฟังเสร็จก็เป็นลมไปอีกรอบ
แต่เค้าไม่ได้พูดกับชั้นหรอก
..............
อ่อ...
" ลิวคิเมีย คุณควรจะบอกน้องนะ "
เอ.. ยังสิยังไม่เป็นลม
ชั้นวิ่ง
วิ่ง
วิ่ง
วิ่ง
แล้วก็วิ่ง
จนกระทั่งเจอคนใส่เสื้อกาวน์อีกคนนึงที่ชั้นไม่รู้จัก
คำถามที่ค้างคาในใจได้ถูกถาม ..
" ลิวคิเมียคือโรคอะไรเหรอคะหมอ ?"
ชายร่างท้วมที่อยู่ตรงหน้าตกใจและงงเล็กน้อย
พร้อมกับตอบ... ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"มะเร็งเม็ดเลือดขาวครับ"
สวรรค์ คือสวรรค์จริงๆ ใช่มั้ยนะ
หรือว่า สถานที่ๆ ที่ใช้ปลอบใจคนใกล้ความตายกันนะ
............
จะมีคนอิจฉาชั้นมั้ย
ที่ชั้นอยู่ใกล้ "สวรรค์" มากกว่าคุณ
ปล. แฮปปี้เอฟริลฟูลย้อนหลัง ยี่สิบสองวัน
ต้องนั่งแปลเป็นอังกฤษอีกเหรอ . . ฮือๆ
#1 By Na - th (นัท) on 2006-04-22 22:25