อามีเอล*

"กระต่ายขาว"

เมื่อชั้น พิมพ์คำๆ นี้ขึ้นมา

ขอถามเธอหน่อยแล้วกัน

ว่าถ้าเธอไม่ได้อ่านคำๆ นี้ในตอนนี้

เธอจะนึกถึง กระต่าย ที่มีตัวสีขาว ขนปุยๆ ขึ้นมามั้ย ?

คนเรามีอะไรให้ต้องคิดในวันนึงๆ มากมาย

พอที่จะไม่ให้ กระต่ายขาว ไปแทรกในความคิดเธอหรอก

นอกจากจะมีความจำเป็นบางอย่าง

อาจจะนานเป็นสัปดาห์

หรือเป็นเดือน..

แต่พอเธอได้อ่านคำที่ชั้นพิมพ์ขึ้นมาก

เธอก็นึกถึงภาพของ กระต่ายขาว

ภายในจิตใต้สำนึกของเธอ ขึ้นมาทันที

เธอไม่ได้ลืมเลือนมัน

มันคงอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ

ยังอยู่ใน Cerebrum ของเธอ

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา

แล้วเธอก็ไม่ได้นึกถึงมันด้วยความคิดของเธอเอง

จนกว่าจะมีใครพูดชื่อมัน

หรือ อะไร อะไร ก็ตาม

เอาเป็นว่า ถ้าทั้งหมดนี้ เธอไม่เข้าใจ ก็ปิดหน้าต่างบล๊อกนี้ไปเลยแล้วกัน

อย่าคอมเม้นคำว่า ไม่เข้าใจ

ชั้นกลายเป็นคนไม่ศรัทธาต่อคำว่า "ไม่ลืม"

รับรู้เวลาใครสักคนหนึ่งมาพูดว่า จะไม่ลืมชั้น

แต่ชั้นไม่เชื่อถือในคำพูดนั้นๆ นัก

แต่อย่างน้อยมันก็เป็นความจริง

เมื่อใดที่มีคนพูดแบบนี้ ชั้นคงจะขอบคุณด้วยรอยยิ้ม

แต่ในใจ คงกระซิบบอกเขาคนนั้น

แผ่วเบา..

"ชั้นไม่อยากเป็นเหมือน ....กระต่ายขาว.... "

เหมือนที่ชั้นเป็นขณะนี้

ที่

เธอรู้จัก และยังจำชั้นได้

แต่เธอไม่ได้นึกถึงชั้นเลย..

รู้มั้ย มันทรมานยิ่งกว่า เธอลืมชั้น ซะอีก

Thanks FIRST BOOK ระวังกระต่ายขาวกัด